‘Uh..Mireille, wat voor werk doe je zeg je?’

Regelmatig kom ik in mijn leven nieuwe mensen tegen zoals dat bij iedereen gebeurt. Zoals altijd stel je je dan voor, je zegt wie je bent waar je vandaan komt en dan komt de vraag, ‘wat voor werk doe je?’.

Als je accountant, advocaat of bakker zegt, is er niemand die een wenkbrauw optrekt, maar als ik zeg dat ik boudoir fotograaf ben, zie ik altijd een minimale beweging in de gezichten van de persoon met wie ik praat. Een wenkbrauw die optrekt, ogen die oplichten of ogen die vraagtekens vormen en direct komt de vraag: ‘Wat is een boudoirfotograaf’en: ‘Hoe spreek je dat uit zeg je?’

Ik leg dan uit wat boudoirfotografie is en zie nog meer verandering in de gezichten. Grappig hoe ieder omgaat met het fenomeen lingerie en naakt. Voor sommigen is het onbegrijpbaar dat iemand in de mooiste lingerie op de foto wilt voor veel anderen is het wel te begrijpen maar doodeng want ‘niks voor mij toch?’ en voor weer anderen is het een ‘Jee! wat gaaf, wanneer mag ik komen?’

Veelal leg ik uit waarom ik dit ben gaan doen.

Door mijn fotografie van de afgelopen jaren heb ik ontdekt dat het maken van een foto van iemand niet zomaar een technisch verhaal is. Natuurlijk kan je iemand voor een camera zetten, de lampen goed neerzetten en op de ontspanknop van de camera drukken, maar het is vaak veel meer dan dat.

Op de foto gaan is een spannende beleving, een confrontatie met jezelf, een jezelf blootstellen aan de fotograaf en jezelf volledig durven overgeven aan iemand.

Veel vrouwen die ik op de foto heb gezet waren ontevreden over hun uiterlijk, angstig voor hun vollere dijen, hun buik of te ronde (of juist te platte) billen. Rimpels worden in gedachten uitvergroot en ouderdom is een grote mate van ongemak bij de afweging of op de foto gaan een optie is.

Totdat ze hier geweest zijn. De fotoshoot beleefd hebben, de visagie, de aandacht voor hun lijf, het spel van creativiteit, professionaliteit en plezier . Ik krijg emails met teksten als: ‘Dank je wel, ik heb me als een prinses gevoeld’ tot ‘ik heb 2 uur gejankt bij het zien van de foto’s want ik zag eindelijk na jaren mezelf terug’. Of: “mijn vriendin is bij jou geweest, ik heb haar foto’s gezien, man, dat is echte kunst! Nooit gedacht dat zij zo’n serie zou laten maken, wat kan ze trots zijn!”

Natuurlijk ben ik zelf ook een vrouw en weet ik wat het is als je merkt dat je slaaprimpels niet meer na 5 minuten zijn weggetrokken, weet ik dat je lichaam verandert, groeit zonder dat je dat wilt en niet meer zo’n glanzend huidje heeft als die jonge meiden om je heen. Ik maak het zelf ook mee, word er ook onzeker van en misschien juist daarom zie ik het als een missie om de vrouw weer als een vrouw te fotograferen en hoe vrouwelijk is een boudoirshoot, hoe fijn is het om te zien dat je mooi bent zoals je bent en hoe gaaf helemaal als je je eigen partner ook na 20 jaar samen zijn nog verrast met een prachtig album waarin jij de hoofdrol speelt?

Ik zou zo graag eens willen weten wat jouw reden is om niet op de foto te gaan en wat nou juist wel een reden zou zijn. Voel je vrij om naar me te reageren als je dat wilt. ( mail naar: mireille@mireillepoeisz.com)

Veel liefs, Mireille

 

Post A Comment